“สังคมเราไม่อนุญาตให้ปัจเจกบุคคลตัดสินลงโทษกันเอง ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไรก็ตาม”

ขอเปิดรีวิวอย่างแบบฮาร์ดคอเสียหน่อย เล่มนี้เล่มที่ 4 ที่ได้อ่านหลังจากบ้านสิบเหลี่ยม, บ้านแมวดำ, บ้านเขาวงกต, บ้านกังหันทัดน้ำ

แม่งเอ้ย ! ถ้าบ้านที่นากาซาวะออกแบบมันเหี้ยนหลอน ทิ้งศพไว้มากมายก็ทุบทิ้งแม่งให้หมดญี่ปุ่นเถอะ บางบ้านแม่งตายเยอะกว่า 4-5 ศพ รวม ๆ ซีรี่ส์นี้ตายแบบไม่สมัครใจกันไม่ต่ำกว่า 30 ศพ กระหน่ำกันฌาปนกิจ

เรื่องย่อ

ฮิริว โซอิจิ รับมรดกเป็นคฤหาสน์หุ่น (เห้อ ๆ ถ้ารับผมไม่รับหรอกอย่างกับหุ่นผีในละครช่อง 7) ซึ่งคฤหาสน์หุ่น ที่จริงคือ อพาร์ตเมนต์เรียว เป็นบ้านเก่าแก่ชั้นเดียวออกตามแบบสมัยญี่ปุ่นไว้อยู่อาศัย ส่วนอีกฝั่งออกแบบสไตล์ยุโรปปล่อยเช่าเป็นอพาร์ตเมนต์

ทว่าเมื่อ ‘โซอิจิ’ มาเยือนบ้านวันแรกก็เจอดี เห็นเงาดำ ๆ จึงอนุมานในสมองว่าเป็นคนใส่ชุดดำยืนจ้อง มือถือร่มพลาสติก แต่พอตามไปกลับกลายเป็นหุ่นผู้หญิงเปลือยเปล่าร่างไม่สมไม่ประกอบ แขนขาด ขาหาย และเดินมาอีกหน่อยก็พบหุ่นแขนครบแต่ตัวขาดครึ่ง แล้วดันพบว่าหุ่นพิการเป็นลักษณะสามัญของคฤหาสน์หุ่นนี้เสียแล้ว

ที่เป็นฉะนี้เพราะ “ฮิริว โคโย” คนพ่อรังสรรค์ผลงานโดดเด่นจนใคร ๆ ก็จับจองไปเสียหมด จึงเหลือเพียงแต่หุ่นพิการไม่สมประกอบเต็มบ้าน ทั้งยังกำชับว่า อย่าขยับตำแหน่งหุ่นแต่ละตัวด้วย นอนเข้าห้องน้ำตอนกลางคืนก็สะดุ้งโยงเลยทีเดียว

อีกทั้งภายในเมืองยังเกิดคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่อาจมาบรรจบกับเรื่องข่มขู่ที่คิอิจิเจอ หรือฆาตกรคือคนเดียวกันหรือไม่?

บ้านที่รับมรดกมาว่าประหลาดแล้ว แต่คนที่อาศัยก่อนหน้านั้นประหลาดกว่ามีทั้งมาโคโตะ นักศึกษามหาลัย, ยูกิฮิโตะ ลูกพี่ลูกน้องฝั่งพ่อ, ชินโตะ ชายชราพิการยอดนักนวด และสามีภรรยาผู้ดูแลอพาร์ตเมนต์ที่ทำตัวแปลก

และไม่พลาดกับการปรากฏตัวของ “ชิมาดะ” นักสืบประจำซีรี่ส์นี้ผู้ขี้เสือก คอยวนเวียนหาคดีมาไข ไม่เว้นแต่วันดั่งโคนันเข้าสิง ตัวชิมาดะเอง เป็นทายาทผู้สืบทอดวัด ที่พ่อยังแข็งแรงไม่ยกตำแหน่งให้ เมียไม่มี แต่งงงานไม่คิด ทำงานไม่เป็นหลักแหล่ง

แต่พอคดีเริ่มดำเนินไปเรื่อย ๆ กลายเป็นว่าเบาะแสเดียวคือ ความทรงจำที่หายไปของคิอิจิ (งูยักษ์สีดำและเสียงร้องเรียกแม่) ผมจึงเริ่มเดาคนร้ายว่าต้องเป็นคนคนนั้นแน่นอน.. สุดท้ายผิดเต็มประตู

ความรู้สึกหลังอ่านจบ

“คฤหาสน์หุ่น” เล่าจากมุมมองบุคคลที่ 1 ต่างจากเล่มอื่น ๆ ที่มองจากสายตาบุคคลที่ 3 แทน โดยบรรยายกาศขนลุกจากสายตาที่จ้องมองตัวเอกตลอดทั้งเรื่อง ไหนจะเจอกับเหตุการณ์ประหลาดทั้งหลายอีกอย่าง อาทิ จดหมายข่มขู่ เศษแก้วในกล่องรับพัสดุ ศพแมว ส่งสัญญาณปองร้ายกันกะเอาให้ถึงตาย

ซึ่งระยะเวลาคดีเกือบ 7-8 เดือน ยาวนานมากเทียบคดีฆาตกรรมอื่น ๆ ในซีรี่ส์บ้านของอ. ยูกิโตะ กว่าศพแรกจะมาก็กลางเรื่อง หลังคิอิจิมาอยูบ้านหุ่นได้ 4 เดือน

“ความทรงจำของผมคืออัปมงคลในชีวิต อาจเป็นความทรงจำที่ไม่ควรรื้อฟื้นขึ้นมาเป็นอันขาด”

อีกทั้งเนื้อเรื่องสะท้อนประเด็นแผลในทางความทรงจำ จำไม่ได้จะลืมต่อไปก็ลืมไม่ถึง เหมือนมีอะไรที่ดึงไม่ให้เลือกทางใด ยิ่งฝังรากลึกลงจิตใจเท่าไหร่ ยิ่งเจ็บปวดเท่านั้น

“ความตายของคนสายเลือดเดียวกัน เป็นการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่มาก ไม่อาจลบความโศกเศร้าไปได้ง่าย ๆ และยิ่งตายในอุบัติเหตุไม่คาดฝันด้วยแล้วยิ่งหนักหนา สาหัสขึ้นไปอีก”

บทสรุป ปิดจบด้วยการไขคดีสุดล้ำลึกสุดท้าย เล่มนี้แหละ Top 3 ซีรี่ส์คดีฆาตกรรมคฤหาสน์อ. ยูกิโตะเลย โครตหักมุมพลิกหมุนติ้ว ๆ เลยทั้งในด้านคดีสืบสวนตัวฆาตกรและคฤหาสน์หุ่นในบทสุดท้าย ระดับ 5ดาวในใจ อะไรไม่เมคเซ็นพร้อมมองข้าม พล็อตมันโดนใจ

อ่านเล่มนี้แล้วเห็นภาพนักสืบตัวเอกชัดมากนั้นคือ “เกล็ดน้ำแข็งสีชาด ฉายาเพื่อนผมเอง” ทำงานไม่เป็นหลักแหล่ง ตะลอนไปมา แต่ขาดแค่เพื่อนยังไม่ได้ร่วมการไขคดีฆาตกรรม

ปล. ไม่แน่ใจว่าแฟนแม่อกาธาคิตตี้อย่างคุณหักมุมเฉยจะชอบเล่มนี้บ้างป่าวน้า กลิ่นอายคล้ายกับคดีรถไฟ Murder on the Orient Express เลย

ชื่อหนังสือ: คดีฆาตกรรมในคฤหาสน์หุ่น
ผู้เขียน: อายาสึจิ ยูกิโตะ (Yukito Ayatsuji)
ผู้แปล: ฉวีวงศ์ อัศวเสนา
สำนักพิมพ์: prism publishing